HET GETIJDENBOEK
ANNELIES GOEDESEUNE

Het getijdenboek was zowat de bestseller van de veertiende en vijftiende eeuw. Deze serie  gebeden en lezingen waren bedoeld om door leken te worden gebruikt op min of meer vaste momenten van de dag (‘Getijden’ of ‘Horae’). Daarmee imiteerden zij de voorgeschreven dagelijkse routine van gebeden en lezingen van de geestelijkheid.
Dit getijdenboek sluit daar in essentie nauw bij aan, maar dan ook weer niet…

Annelies Goedeseune, auteur van dit boek, is een persoon met mentale handicap. Ze tekent graag, schuwt het experiment met materialen en technieken allerminst, maar laat zich nimmer dwingen in het keurslijf van opdrachten of thema’s. Ze doet maar wat. Soms heel veel, soms heel weinig.
Om haar tekeningen en experimenten toch min of meer vaste vorm te geven, werd haar een schrift aangeboden waarover ze vrij kon beschikken. Dit boek, dat een kopie is van dat schrift, is niet de neerslag van een reeks gebeurtenissen of concrete gedachten, maar eerder het gevolg van het sterk schommelende gemoed dat zo eigen is aan Annelies. Er is moeilijk tijd de plakken op haar eb en vloed. 

De confrontatie met deze merkwaardige beelden, tekens en woorden werd na een jaar ook Annelies aangedaan: een terugblik op haar getijden. De vraag ‘wat staat hier op papier?’ ging Annelies vaak uit de weg met ‘ik weet het zelf niet!’, maar evengoed konden uitspraken als ‘er zit een spin bij Jezus’, ‘in de lucht hangt een magneet’ of ‘nu zijn ze allemaal dood!’ worden opgetekend.

Verduidelijken deze opgetekende zinnen iets over de tekeningen van Annelies? Neen, ze hebben alleen iets toegevoegd.
Dit boek gaat over de routine van de dag, maar uit het perspectief van Annelies krijgt dit voor de lezer iets ontluisterend. We krijgen een blik op een zee die soms stil en effen lijkt, soms woelig kolkt, soms broos in stukken valt.