EEN OUD VERHAAL IN FULL COLOUR
MICHEL GULEAC

Sinds het overlijden van zijn vader maakt Michel elke dag dezelfde tekening. Centraal staat de doodskist met daar rond Michel en zijn familie, en ook een trap naar de hemel.
Michels aparte manier van omgaan met dit gegeven en het ontwikkelen van eigen rituelen, inspireerde ons tot het maken van een film ‘Jacobs ladder’. (zie ook jacobs ladder)

Een vraag die vaak gesteld wordt na het zien van ‘Jacobs ladder’ is of dit nu wel geloven is? De film trekt deze discussie inderdaad graag open. Wie zich enkel fixeert op de tekeningen en de uitspraken ‘papa in de hemel’, ziet wellicht slechts de persoon met autisme. Maar waar ligt de grens tussen geloof en autisme?
Wat er precies omgaat in Michel zullen we nooit zeker weten, maar dat hij geloof belijdt kunnen we echter wel met grote zekerheid stellen. Theologen als A. Van Heden en B. Foquart beweren dat het geloofsverstaan van mensen met een verstandelijke handicap affectie-intuïtief is. Ze hebben niet het vermogen om in abstracte begrippen te denken, maar reageren vanuit hun eigen ervaringen. Geloven heeft niet zozeer met rationaliteit te maken, maar met emoties, ontvankelijkheid, verbeelding, vertrouwen, affectie.

Toen Michel enkele tijd terug wou aansluiten aan het kunstatelier, werd de vraag gesteld of het mogelijk zou zijn om Michel ook op een andere manier zich te laten uitdrukken.  We waren zeker niet op zoek naar iets dat deze tekeningen zou vervangen - want Michel tekent nog elke dag zijn tekeningen – maar eerder iets dat in het verlengde van zijn belevingswereld lag en hem eveneens een zekere vorm van contemplatie kon bezorgen.

Het was op het moment dat we Michel qua materiaalkeuze gingen beperken, dat hij zich bevrijd voelde en artistiek verder kon ontwikkelen. Michel kiest kleuren en met behulp van houten stokjes of bamboepennen bouwt hij punt voor punt zijn zinderende schilderijen op. Hij bouwt ladders naar de hemel.